Πήγη έμπνευσης:
Helloween
Helloween
O κόσμος δημιουργήθηκε από μια Θεά...
. Αυτή ήταν η μητέρα που με τη θέλησή της έπλασε τα πάντα. Από τις πιο πολύπλοκες διαστάσεις μέχρι και το πιο απλό λουλούδι. Όλα τα πλάσματα αντιπροσωπεύουν ένα κομμάτι της και όλα είναι ελεύθερα να ζουν στον κόσμο που εκείνη έφτιαξε για αυτά. Έπειτα, γέννησε επτά γιούς, που ο καθένας είχε μέσα του ένα κομμάτι της ψυχής της. Αυτούς τους γιούς τους έστειλε στον κόσμο για να διδάξουν στους θνητούς τις επτά αρετές του καλού.
Δέκα χιλιετηρίδες πέρασαν μέχρι τα παιδιά της θεάς να συνειδητοποιήσουν πως μέσα τους υπήρχε και μια άλλη φύση, διαστρεβλωμένη και εντελώς αντίθετη από τις αρετές της μητέρας τους. Τότε, αποφάσισαν να δημιουργήσουν μυστικά, δυο άλλους κόσμους τους οποίους θα έκαναν όπως εκείνοι ήθελαν. Τους κόσμους αυτούς τους έκρυψαν καλά ανάμεσα στο χρόνο και στις διαστάσεις, βάζοντας ένα αόρατο πέπλο να τους καλύπτει. Έτσι, οι τρεις από τους γιους έπλασαν τα Άπειρα Φάσματα της Αβύσσου, οι άλλοι τρεις τις Εννιά Κολάσεις και ο έβδομος, ο πιο ισχυρός, έδωσε ζωή στα πλάσματα τους. Μέσα λοιπόν σε αυτούς τους κόσμους δημιούργησαν τους Δαίμονες και τους Διαβόλους. Τους έπλασαν καθ' εικόνα και καθ' ομοίωση τους και τους έδωσαν δυνάμεις πέραν του φυσιολογικού που ξεπερνούσαν κατά πολύ αυτές των θνητών του φυσικού κόσμου. Έδειξαν σε αυτά τα πλάσματα τον τρόπο με τον οποίο μπορούσαν να στέλνουν το πνεύμα τους στο φυσικό κόσμο και να ψιθυρίζουν σκοτεινά πάθη και πονηρά θέλω στους θνητούς και σιγά-σιγά να τους μιαίνουν με τις αμαρτίες και τις πραγματικές απολαύσεις της ζωής.
Το σχέδιο των επτά αδερφών στέφθηκε με απόλυτη επιτυχία. Οι θνητοί πλέον είχαν μέσα τους εκτός από τις διδαχές της θεάς και τις δικές τους. Ο κάθε θνητός, στο φώς εξυμνούσε την θεά και στο σκοτάδι αθόρυβα έπραττε αμαρτίες και ολοκλήρωνε πάθη στο όνομα μιας απροσδιόριστης ανώτερης δύναμης.
Έτσι, πέρασαν κάμποσοι αιώνες ώσπου τα μάτια της Θεάς να δουν πίσω από το φωτεινό προσωπείο των γιών της και να ανακαλύψουν το διεστραμμένο είναι τους. Τότε, η θεά έφτιαξε επτά φυλακές μια για κάθε γιο και τις έκρυψε καλά στις πιο σκοτεινές γωνιές του κόσμου, έτσι ώστε κανείς ποτέ να μην μπορέσει να τις βρει. Ο μύθος λέει ότι η θεά έκλαψε ξεχωριστά για κάθε ένα από τα παιδιά της και από τα δάκρυά της δημιουργήθηκαν τα επτά κλειδιά των φυλακών τους. Ύστερα, διάλεξε τους πιο ικανούς από τους θνητούς, αυτούς που αντιπροσώπευαν καλύτερα τις διδαχές της και τους έκανε Θεούς. Έδωσε στον καθένα, ένα από τα κλειδιά και εκμυστηρεύτηκε την θέση της κάθε φυλακής αντίστοιχα. Τέλος η θεά χάθηκε από τον κόσμο αυτό και φρόντισε να ξεχαστεί…
• Στη θεά της αγνότητας εν ονόματι Agnes δόθηκε το κλειδί του άρχοντα της λαγνείας Asmodeus.
• Στον θεό της εγκράτειας εν ονόματι Ratros δόθηκε το κλειδί του άρχοντα της λαιμαργίας Beelzebub.
• Στη θεά της φιλανθρωπίας εν ονόματι Leanne δόθηκε το κλειδί του άρχοντα της φιλαργυρίας Mammon.
• Στον θεό της εργατικότητας εν ονόματι Garus δόθηκε το κλειδί του άρχοντα της οκνηρίας Belphegor.
• Στον θεό της υπομονής εν ονόματι Val Oren δόθηκε το κλειδί του άρχοντα της οργής Amon.
• Στη θεά της καλοσύνης εν ονόματι Iris δόθηκε το κλειδί του άρχοντα της μοχθηρίας Leviathan.
• Στον θεό της ταπεινότητας εν ονόματι Aortal δόθηκε το κλειδί του άρχοντα της Περηφάνιας Lucifer.
O τελευταίος λόγω της ταπεινότητας του διαλέχτηκε από την θεά να είναι και ο αρχηγός των νέων θεοτήτων. Έτσι του χάρισε ένα λευκό μάτι και ένα μαύρο. Με το λευκό θα χάριζε απλόχερα την ζωή και με το άλλο θα την έπαιρνε όταν έπρεπε, πάντα σύμφωνα με τους δίκαιους όρους της θεάς. Έτσι, εκτός από θεός της ταπεινότητας χρήστηκε και Άρχοντας των ψυχών. Με αυτή του την δύναμη και με τη συνεργασία των άλλων θεών έφτιαξαν τα Ηλύσια Πεδία, όπου κατοικούσαν οι θεοί, και το βασίλειο των ψυχών, τον Άδη που περιτριγυρίζει τα πάντα στο σύμπαν. Με αυτόν τον τρόπο περιόρισαν τις δυνατότητες των δαιμόνων και των διαβόλων που τώρα χωρίς άρχοντες ήταν ανίσχυροι και χωρισμένοι.
Απομονωμένοι στα πεδία τους και ύστερα από διαμάχες, μονομαχίες και διαπλοκές οι διάβολοι και οι δαίμονες κατέληξαν να δημιουργήσουν μοναρχίες και μέσα από την μάχη γεννήθηκαν οι πρώτοι βασιλιάδες τους, ο κάθε ένας πιο ισχυρός από τον προηγούμενο, με δυνάμεις που άγγιζαν αυτές των θεών. Ακολουθώντας πιστά τις διδαχές των έκπτωτων υιών, οι βασιλιάδες έμαθαν για την ύπαρξη των κλειδιών και έβαλαν ως σκοπό τους να ελευθερώσουν τους άρχοντες τους από τις αιώνιες φυλακές τους. Το πρώτο σχέδιο ήταν να διαλέξουν επτά θνητούς που αντιπροσώπευαν καλύτερα τα επτά αμαρτήματα, να τους δείξουν τον δρόμο για να γίνουν θεοί και να βάλουν όλα τα μοχθηρά πλάσματα της γης να τους πιστεύουν. Τους θεούς αυτούς τους έβαλαν σε ένα δικό τους βασίλειο ανάμεσα στην κόλαση και στην άβυσσο για να τους προστατεύουν μέχρι να δυναμώσουν. Με την νέα πίστη δημιουργήθηκε μια απίστευτη δύναμη και μέσω αυτής, οι σκοτεινές θεότητες εξυψώθηκαν γρήγορα.
Όταν οι θεοί του καλού αντιλήφθηκαν την παρουσία τους, κατάλαβαν τον κίνδυνο και από τους θνητούς διάλεξαν έναν του οποίου η σοφία ήταν απαράμιλλη . Αυτόν τον εκλεκτό τον πήραν στα Ηλύσια Πεδία και για 20 χρόνια τον εκπαίδευαν και τον εμφύσησαν με δυνάμεις θεϊκές και μαγικές. Μόλις ήταν έτοιμος, του έδωσαν όλα τα κλειδιά και του εκμυστηρεύτηκαν όλες τις τοποθεσίες των κελιών. Η αποστολή του ήταν να κρύψει τα κλειδιά σε μέρη που μόνο εκείνος ήξερε, όχι μόνο στο φυσικό κόσμο αλλά και στον ίδιο τον χρόνο και σε όλα τα σύμπαντα και τις διαστάσεις. Αφού τα έκρυβε θα ήταν για πάντα ο φρουρός τους. Αμέσως μετά την αναχώρηση του, οι θεοί ξέχασαν τις τοποθεσίες και την μορφή του Φύλακα.
Εν τω μεταξύ, ο δαιμονικός Πρίγκιπας Erinthul και ο διαβολικός Βασιλέας Ravegul άδραξαν αυτήν την ευκαιρία για να αναχαιτίσουν τον θνητό που τολμά να βοηθά τους Θεούς του καλού και να του κλέψουν τα κλειδιά. Έτσι, έστειλαν αμέτρητα στρατεύματα και στρατηγούς ενάντια στο φύλακα. Το μόνο που κατάφεραν ήταν για λίγο να τον καθυστερήσουν. Η υποεκτίμηση των δυνατοτήτων του Φύλακα τους κόστισε τη μάχη. Με πονηριά διαβόλου και σιγουριά αγγέλου ξέφευγε συνέχεια από τις παγίδες των σκοτεινών πλασμάτων και κατάφερε να κρύψει τα κλειδιά. Ύστερα χάθηκε και ο ίδιος στο δικό του plain κάπου κρυμμένο βαθειά στον Άδη, ανάμεσα από ψυχές ηρώων.
Οι δύο άρχοντες του σκότους παρά την ήττα τους σκέφτηκαν γρήγορα ένα νέο σχέδιο για να τραβήξουν έξω από την τρύπα του τον Φύλακα. Με μια λοιπόν επιτυχημένη επιχείρηση κατάφεραν να κλέψουν το Μαύρο Μάτι του Άορταλ. Στον γυρισμό, ο βασιλέας των διαβόλων παγίδεψε και φυλάκισε τον πρίγκιπα των δαιμόνων. Αμέσως, οργάνωσε καλά τις άμυνες του και στη συνέχεια στρεφόμενος στο φυσικό κόσμο, ξεκίνησε αβίαστα να σκορπά τον θάνατο σε κάθε τι καλό στην ψυχή. Τότε, ο ουρανός σκοτείνιασε και οι σκοτεινοί θεοί τρεφόμενοι από τον φόβο των θνητών για το σκοτάδι, απέκτησαν δύναμη με την οποία θα μπορούσαν να αντιταχθούν ανοιχτά πλέον στους φωτεινούς. Η επανάσταση όμως των δαιμονικών στρατευμάτων που είχε ακολουθήσει ύστερα από τη φυλάκιση του αρχηγού τους, έκανε τους δαίμονες εύκολο στόχο για τους καλούς, οι οποίοι είχαν ήδη ξεκινήσει μία εκστρατεία για να ανακτήσουν το μαύρο μάτι του Άορταλ. Αυτή ήταν και η αρχή του μαύρου πολέμου όπως ονομάστηκε. Οι μάχες ήταν φοβερές και οι στρατοί μεγάλοι. Άγγελοι και δαίμονες, πολεμούσαν για την κυριαρχία, και οι θνητοί πονούσαν. Σε αυτή τη μάχη ο Ravegul ο Βασιλιάς των διαβόλων, περίμενε στωικά μέχρι οι θεοί του καλού και οι δαίμονες να αποδυναμωθούν αρκετά για να μπορέσει ύστερα να τους συντρίψει.
Ο Erinthul μέσα από τη φυλακή του ένιωθε τον πόνο των δαιμόνων. Έπεισε λοιπόν τους Σκοτεινούς θεούς να τον ελευθερώσουν λέγοντάς τους πως η αμοιβή σε ψυχές θα ήταν τεράστια. Έτσι, οι σκοτεινοί θεοί πέρασαν μυστικά από τις επτά κολάσεις και ελευθέρωσαν τον πρίγκιπα. Η οργή του ήταν τέτοια που σειστήκαν μέχρι και τα Ηλύσια Πεδία. Γρήγορα ανασυγκρότησε τους δαίμονες του και επιτέθηκε στις εννιά κολάσεις. Την μάχη αυτή ακόμα θυμούνται οι ουρανοί γιατί οι ψυχές των νεκρών από τον φόβο τους εισχώρησαν στον φυσικό κόσμο.
Αλλά παρά τη κρίση αυτή οι δυνάμεις του καλού βρήκαν ευκαιρία να επικοινωνήσουν με τον Φύλακα των Επτά Κλειδιών και να ζητήσουν την βοήθεια του. Εκείνος αρνήθηκε να τους βοηθήσει και οι θεοί του καλού τον αποκήρυξαν. Η άρνηση του όμως ήταν μόνο προς τους θεούς. Ο Φύλακας βλέποντας πόσο οι αγαπημένοι του θνητοί υποφέρουν, αποφάσισε να κινηθεί υπό απόλυτη μυστικότητα, και να γυρίσει στον φυσικό κόσμο για να διαλέξει ένα ήρωα ο οποίος θα αντιστέκονταν στον πόλεμο των θεών.
Έψαχνε για 3 χρόνια ενώ ο πόλεμος μεταξύ Ουρανού, Κολάσεως και Αβύσσου άφηνε πληγές και καταστροφές σε όλη την πλάση. Ώσπου βρήκε τον πρωταθλητή του. Έναν άντρα λεγόμενο Drodomir. Εμέσα, λοιπόν, του έβαλε τρεις δοκιμασίες ψυχής και ο άνδρας αυτός τις πέρασε όλες με επιτυχία. Και ο Drodomir έγινε ο μαθητής του.
Ο φύλακας τον εκπαίδευσε σε όλες τις τέχνες. Το έκανε τέλειο πολεμιστή τέλειο μάγο, κληρικό και δρυίδη. Του έμαθε μάλιστα και την καλή και την σκοτεινή πλευρά των τεχνών αυτών για να μπορεί να τις χρησιμοποιεί με τρόπο που η μια θα συμπλήρωνε την άλλη. Όταν πια ήταν έτοιμος, ο Φύλακας του χάρισε το Σπαθί της Ύστατης Μάχης. Ένα μαγικό σπαθί που είχε δημιουργήσει ο ίδιος ο φύλακας και εκτός των άλλων είχε μια εκπληκτική ικανότητα. Μπορούσε να καλέσει σε μονομαχία τιμής έναν εκπρόσωπο από την κάθε πλευρά αυτού του πολέμου. Μια μονομαχία που κανένας δεν θα μπορούσε να αρνηθεί.
Με αυτό το όπλο κάλεσε σε μονομαχία τους τρεις αρχηγούς των δυνάμεων. Τον Άορταλ τον αρχηγό-θεό του φωτός, τον Erinthul τον πρίγκιπα της Αβύσσου και τον Ravegul τον βασιλέα των Κολάσεων. Ο Drodomir τους νίκησε όλους και πήρε το μάτι από τον Ravegul. Οι πληγές του όμως ήταν θανάσιμες. Πριν αφήσει την τελευταία του πνοή έδωσε το μάτι στον Φύλακα και αυτός το έδωσε στον γιό του Drodomir,τον Ravos, για να το φυλάει με την ζωή του. Ο θάνατος του μαθητή δημιούργησε μια έκρηξη η οποία παρέσυρε όλα τα όντα που δεν άνηκαν στο υλικό σύμπαν πίσω στις διαστάσεις τους και ενίσχυσε την προστασία του Βασιλείου των ψυχών ενάντια στις επιρροές των σκοτεινών θεών και πλασμάτων. Από αυτήν την έκρηξη το σπαθί του, έσπασε και τα κομμάτια του σκορπίστηκαν στον κόσμο.
Έτσι λοιπόν δημιουργήθηκε ο θεός του θανάτου. Θεός που δεν είναι καλός ούτε κακός αλλά ο απόλυτος κριτής και βαρκάρης των ψυχών.
Πέντε χιλιάδες χρόνια πέρασαν από τότε και φήμες στα Ηλύσια πεδία λένε πως οι δαίμονες ή η διάβολοι βρήκαν τρόπο να ξεκλειδώσουν τους δημιουργούς τους. Τους επτά γιους της θεάς. Η κάθε πλευρά για άλλη μια φορά προσπαθεί να διαλέξει με προσοχή τους πρωταθλητές της….
Η ιστορία έχει επίτηδες μερικά κενά. Το πιο χαρακτηριστικό είναι οτι δε γίνεται καμία αναφορά στο τι έγινε με τον Erinthul, τον Aortal και τον Ravegul μετά την ήττα τους στη μονομαχία. Πέθαναν ή γύρισαν ταπεινομένοι στα βασίλειά τους; Και αν πέθαναν ποιοι πήραν τη θέση τους και πως;Δε δίνεται επίσης ιδιαίτερη έμφαση στις θεότητες του κακου και στο ρόλο τους στη μεγάλη μάχη. Επίσης δεν αναφέρουμε με ποιο τρόπο τώρα, η κάθε πλευρά θα διαλέξει να κινηθεί, ύστερα απο τη νέα φήμη για τα επτά κλειδιά. Θα Κυνηγήσουν όλοι τα κλειδιά ή θα προσπαθήσουν να μαζέψουν και τα κομμάτια απο το σπασμένο σπαθί του Drodomir; Όλα αυτά τα αφήνουμε στη δική σας δημιουργηκότητα και φαντασία. Ο στόσχος μας ήταν να δώσουμε μια αρχική ιδέα για να τη χρησιμοποήσετε και να την προσαρμοσετε στις δικές σας περιπέτειες
. Αυτή ήταν η μητέρα που με τη θέλησή της έπλασε τα πάντα. Από τις πιο πολύπλοκες διαστάσεις μέχρι και το πιο απλό λουλούδι. Όλα τα πλάσματα αντιπροσωπεύουν ένα κομμάτι της και όλα είναι ελεύθερα να ζουν στον κόσμο που εκείνη έφτιαξε για αυτά. Έπειτα, γέννησε επτά γιούς, που ο καθένας είχε μέσα του ένα κομμάτι της ψυχής της. Αυτούς τους γιούς τους έστειλε στον κόσμο για να διδάξουν στους θνητούς τις επτά αρετές του καλού.
Δέκα χιλιετηρίδες πέρασαν μέχρι τα παιδιά της θεάς να συνειδητοποιήσουν πως μέσα τους υπήρχε και μια άλλη φύση, διαστρεβλωμένη και εντελώς αντίθετη από τις αρετές της μητέρας τους. Τότε, αποφάσισαν να δημιουργήσουν μυστικά, δυο άλλους κόσμους τους οποίους θα έκαναν όπως εκείνοι ήθελαν. Τους κόσμους αυτούς τους έκρυψαν καλά ανάμεσα στο χρόνο και στις διαστάσεις, βάζοντας ένα αόρατο πέπλο να τους καλύπτει. Έτσι, οι τρεις από τους γιους έπλασαν τα Άπειρα Φάσματα της Αβύσσου, οι άλλοι τρεις τις Εννιά Κολάσεις και ο έβδομος, ο πιο ισχυρός, έδωσε ζωή στα πλάσματα τους. Μέσα λοιπόν σε αυτούς τους κόσμους δημιούργησαν τους Δαίμονες και τους Διαβόλους. Τους έπλασαν καθ' εικόνα και καθ' ομοίωση τους και τους έδωσαν δυνάμεις πέραν του φυσιολογικού που ξεπερνούσαν κατά πολύ αυτές των θνητών του φυσικού κόσμου. Έδειξαν σε αυτά τα πλάσματα τον τρόπο με τον οποίο μπορούσαν να στέλνουν το πνεύμα τους στο φυσικό κόσμο και να ψιθυρίζουν σκοτεινά πάθη και πονηρά θέλω στους θνητούς και σιγά-σιγά να τους μιαίνουν με τις αμαρτίες και τις πραγματικές απολαύσεις της ζωής.
Το σχέδιο των επτά αδερφών στέφθηκε με απόλυτη επιτυχία. Οι θνητοί πλέον είχαν μέσα τους εκτός από τις διδαχές της θεάς και τις δικές τους. Ο κάθε θνητός, στο φώς εξυμνούσε την θεά και στο σκοτάδι αθόρυβα έπραττε αμαρτίες και ολοκλήρωνε πάθη στο όνομα μιας απροσδιόριστης ανώτερης δύναμης.
Έτσι, πέρασαν κάμποσοι αιώνες ώσπου τα μάτια της Θεάς να δουν πίσω από το φωτεινό προσωπείο των γιών της και να ανακαλύψουν το διεστραμμένο είναι τους. Τότε, η θεά έφτιαξε επτά φυλακές μια για κάθε γιο και τις έκρυψε καλά στις πιο σκοτεινές γωνιές του κόσμου, έτσι ώστε κανείς ποτέ να μην μπορέσει να τις βρει. Ο μύθος λέει ότι η θεά έκλαψε ξεχωριστά για κάθε ένα από τα παιδιά της και από τα δάκρυά της δημιουργήθηκαν τα επτά κλειδιά των φυλακών τους. Ύστερα, διάλεξε τους πιο ικανούς από τους θνητούς, αυτούς που αντιπροσώπευαν καλύτερα τις διδαχές της και τους έκανε Θεούς. Έδωσε στον καθένα, ένα από τα κλειδιά και εκμυστηρεύτηκε την θέση της κάθε φυλακής αντίστοιχα. Τέλος η θεά χάθηκε από τον κόσμο αυτό και φρόντισε να ξεχαστεί…
• Στη θεά της αγνότητας εν ονόματι Agnes δόθηκε το κλειδί του άρχοντα της λαγνείας Asmodeus.
• Στον θεό της εγκράτειας εν ονόματι Ratros δόθηκε το κλειδί του άρχοντα της λαιμαργίας Beelzebub.
• Στη θεά της φιλανθρωπίας εν ονόματι Leanne δόθηκε το κλειδί του άρχοντα της φιλαργυρίας Mammon.
• Στον θεό της εργατικότητας εν ονόματι Garus δόθηκε το κλειδί του άρχοντα της οκνηρίας Belphegor.
• Στον θεό της υπομονής εν ονόματι Val Oren δόθηκε το κλειδί του άρχοντα της οργής Amon.
• Στη θεά της καλοσύνης εν ονόματι Iris δόθηκε το κλειδί του άρχοντα της μοχθηρίας Leviathan.
• Στον θεό της ταπεινότητας εν ονόματι Aortal δόθηκε το κλειδί του άρχοντα της Περηφάνιας Lucifer.
O τελευταίος λόγω της ταπεινότητας του διαλέχτηκε από την θεά να είναι και ο αρχηγός των νέων θεοτήτων. Έτσι του χάρισε ένα λευκό μάτι και ένα μαύρο. Με το λευκό θα χάριζε απλόχερα την ζωή και με το άλλο θα την έπαιρνε όταν έπρεπε, πάντα σύμφωνα με τους δίκαιους όρους της θεάς. Έτσι, εκτός από θεός της ταπεινότητας χρήστηκε και Άρχοντας των ψυχών. Με αυτή του την δύναμη και με τη συνεργασία των άλλων θεών έφτιαξαν τα Ηλύσια Πεδία, όπου κατοικούσαν οι θεοί, και το βασίλειο των ψυχών, τον Άδη που περιτριγυρίζει τα πάντα στο σύμπαν. Με αυτόν τον τρόπο περιόρισαν τις δυνατότητες των δαιμόνων και των διαβόλων που τώρα χωρίς άρχοντες ήταν ανίσχυροι και χωρισμένοι.
Απομονωμένοι στα πεδία τους και ύστερα από διαμάχες, μονομαχίες και διαπλοκές οι διάβολοι και οι δαίμονες κατέληξαν να δημιουργήσουν μοναρχίες και μέσα από την μάχη γεννήθηκαν οι πρώτοι βασιλιάδες τους, ο κάθε ένας πιο ισχυρός από τον προηγούμενο, με δυνάμεις που άγγιζαν αυτές των θεών. Ακολουθώντας πιστά τις διδαχές των έκπτωτων υιών, οι βασιλιάδες έμαθαν για την ύπαρξη των κλειδιών και έβαλαν ως σκοπό τους να ελευθερώσουν τους άρχοντες τους από τις αιώνιες φυλακές τους. Το πρώτο σχέδιο ήταν να διαλέξουν επτά θνητούς που αντιπροσώπευαν καλύτερα τα επτά αμαρτήματα, να τους δείξουν τον δρόμο για να γίνουν θεοί και να βάλουν όλα τα μοχθηρά πλάσματα της γης να τους πιστεύουν. Τους θεούς αυτούς τους έβαλαν σε ένα δικό τους βασίλειο ανάμεσα στην κόλαση και στην άβυσσο για να τους προστατεύουν μέχρι να δυναμώσουν. Με την νέα πίστη δημιουργήθηκε μια απίστευτη δύναμη και μέσω αυτής, οι σκοτεινές θεότητες εξυψώθηκαν γρήγορα.
Όταν οι θεοί του καλού αντιλήφθηκαν την παρουσία τους, κατάλαβαν τον κίνδυνο και από τους θνητούς διάλεξαν έναν του οποίου η σοφία ήταν απαράμιλλη . Αυτόν τον εκλεκτό τον πήραν στα Ηλύσια Πεδία και για 20 χρόνια τον εκπαίδευαν και τον εμφύσησαν με δυνάμεις θεϊκές και μαγικές. Μόλις ήταν έτοιμος, του έδωσαν όλα τα κλειδιά και του εκμυστηρεύτηκαν όλες τις τοποθεσίες των κελιών. Η αποστολή του ήταν να κρύψει τα κλειδιά σε μέρη που μόνο εκείνος ήξερε, όχι μόνο στο φυσικό κόσμο αλλά και στον ίδιο τον χρόνο και σε όλα τα σύμπαντα και τις διαστάσεις. Αφού τα έκρυβε θα ήταν για πάντα ο φρουρός τους. Αμέσως μετά την αναχώρηση του, οι θεοί ξέχασαν τις τοποθεσίες και την μορφή του Φύλακα.
Εν τω μεταξύ, ο δαιμονικός Πρίγκιπας Erinthul και ο διαβολικός Βασιλέας Ravegul άδραξαν αυτήν την ευκαιρία για να αναχαιτίσουν τον θνητό που τολμά να βοηθά τους Θεούς του καλού και να του κλέψουν τα κλειδιά. Έτσι, έστειλαν αμέτρητα στρατεύματα και στρατηγούς ενάντια στο φύλακα. Το μόνο που κατάφεραν ήταν για λίγο να τον καθυστερήσουν. Η υποεκτίμηση των δυνατοτήτων του Φύλακα τους κόστισε τη μάχη. Με πονηριά διαβόλου και σιγουριά αγγέλου ξέφευγε συνέχεια από τις παγίδες των σκοτεινών πλασμάτων και κατάφερε να κρύψει τα κλειδιά. Ύστερα χάθηκε και ο ίδιος στο δικό του plain κάπου κρυμμένο βαθειά στον Άδη, ανάμεσα από ψυχές ηρώων.
Οι δύο άρχοντες του σκότους παρά την ήττα τους σκέφτηκαν γρήγορα ένα νέο σχέδιο για να τραβήξουν έξω από την τρύπα του τον Φύλακα. Με μια λοιπόν επιτυχημένη επιχείρηση κατάφεραν να κλέψουν το Μαύρο Μάτι του Άορταλ. Στον γυρισμό, ο βασιλέας των διαβόλων παγίδεψε και φυλάκισε τον πρίγκιπα των δαιμόνων. Αμέσως, οργάνωσε καλά τις άμυνες του και στη συνέχεια στρεφόμενος στο φυσικό κόσμο, ξεκίνησε αβίαστα να σκορπά τον θάνατο σε κάθε τι καλό στην ψυχή. Τότε, ο ουρανός σκοτείνιασε και οι σκοτεινοί θεοί τρεφόμενοι από τον φόβο των θνητών για το σκοτάδι, απέκτησαν δύναμη με την οποία θα μπορούσαν να αντιταχθούν ανοιχτά πλέον στους φωτεινούς. Η επανάσταση όμως των δαιμονικών στρατευμάτων που είχε ακολουθήσει ύστερα από τη φυλάκιση του αρχηγού τους, έκανε τους δαίμονες εύκολο στόχο για τους καλούς, οι οποίοι είχαν ήδη ξεκινήσει μία εκστρατεία για να ανακτήσουν το μαύρο μάτι του Άορταλ. Αυτή ήταν και η αρχή του μαύρου πολέμου όπως ονομάστηκε. Οι μάχες ήταν φοβερές και οι στρατοί μεγάλοι. Άγγελοι και δαίμονες, πολεμούσαν για την κυριαρχία, και οι θνητοί πονούσαν. Σε αυτή τη μάχη ο Ravegul ο Βασιλιάς των διαβόλων, περίμενε στωικά μέχρι οι θεοί του καλού και οι δαίμονες να αποδυναμωθούν αρκετά για να μπορέσει ύστερα να τους συντρίψει.
Ο Erinthul μέσα από τη φυλακή του ένιωθε τον πόνο των δαιμόνων. Έπεισε λοιπόν τους Σκοτεινούς θεούς να τον ελευθερώσουν λέγοντάς τους πως η αμοιβή σε ψυχές θα ήταν τεράστια. Έτσι, οι σκοτεινοί θεοί πέρασαν μυστικά από τις επτά κολάσεις και ελευθέρωσαν τον πρίγκιπα. Η οργή του ήταν τέτοια που σειστήκαν μέχρι και τα Ηλύσια Πεδία. Γρήγορα ανασυγκρότησε τους δαίμονες του και επιτέθηκε στις εννιά κολάσεις. Την μάχη αυτή ακόμα θυμούνται οι ουρανοί γιατί οι ψυχές των νεκρών από τον φόβο τους εισχώρησαν στον φυσικό κόσμο.
Αλλά παρά τη κρίση αυτή οι δυνάμεις του καλού βρήκαν ευκαιρία να επικοινωνήσουν με τον Φύλακα των Επτά Κλειδιών και να ζητήσουν την βοήθεια του. Εκείνος αρνήθηκε να τους βοηθήσει και οι θεοί του καλού τον αποκήρυξαν. Η άρνηση του όμως ήταν μόνο προς τους θεούς. Ο Φύλακας βλέποντας πόσο οι αγαπημένοι του θνητοί υποφέρουν, αποφάσισε να κινηθεί υπό απόλυτη μυστικότητα, και να γυρίσει στον φυσικό κόσμο για να διαλέξει ένα ήρωα ο οποίος θα αντιστέκονταν στον πόλεμο των θεών.
Έψαχνε για 3 χρόνια ενώ ο πόλεμος μεταξύ Ουρανού, Κολάσεως και Αβύσσου άφηνε πληγές και καταστροφές σε όλη την πλάση. Ώσπου βρήκε τον πρωταθλητή του. Έναν άντρα λεγόμενο Drodomir. Εμέσα, λοιπόν, του έβαλε τρεις δοκιμασίες ψυχής και ο άνδρας αυτός τις πέρασε όλες με επιτυχία. Και ο Drodomir έγινε ο μαθητής του.
Ο φύλακας τον εκπαίδευσε σε όλες τις τέχνες. Το έκανε τέλειο πολεμιστή τέλειο μάγο, κληρικό και δρυίδη. Του έμαθε μάλιστα και την καλή και την σκοτεινή πλευρά των τεχνών αυτών για να μπορεί να τις χρησιμοποιεί με τρόπο που η μια θα συμπλήρωνε την άλλη. Όταν πια ήταν έτοιμος, ο Φύλακας του χάρισε το Σπαθί της Ύστατης Μάχης. Ένα μαγικό σπαθί που είχε δημιουργήσει ο ίδιος ο φύλακας και εκτός των άλλων είχε μια εκπληκτική ικανότητα. Μπορούσε να καλέσει σε μονομαχία τιμής έναν εκπρόσωπο από την κάθε πλευρά αυτού του πολέμου. Μια μονομαχία που κανένας δεν θα μπορούσε να αρνηθεί.
Με αυτό το όπλο κάλεσε σε μονομαχία τους τρεις αρχηγούς των δυνάμεων. Τον Άορταλ τον αρχηγό-θεό του φωτός, τον Erinthul τον πρίγκιπα της Αβύσσου και τον Ravegul τον βασιλέα των Κολάσεων. Ο Drodomir τους νίκησε όλους και πήρε το μάτι από τον Ravegul. Οι πληγές του όμως ήταν θανάσιμες. Πριν αφήσει την τελευταία του πνοή έδωσε το μάτι στον Φύλακα και αυτός το έδωσε στον γιό του Drodomir,τον Ravos, για να το φυλάει με την ζωή του. Ο θάνατος του μαθητή δημιούργησε μια έκρηξη η οποία παρέσυρε όλα τα όντα που δεν άνηκαν στο υλικό σύμπαν πίσω στις διαστάσεις τους και ενίσχυσε την προστασία του Βασιλείου των ψυχών ενάντια στις επιρροές των σκοτεινών θεών και πλασμάτων. Από αυτήν την έκρηξη το σπαθί του, έσπασε και τα κομμάτια του σκορπίστηκαν στον κόσμο.
Έτσι λοιπόν δημιουργήθηκε ο θεός του θανάτου. Θεός που δεν είναι καλός ούτε κακός αλλά ο απόλυτος κριτής και βαρκάρης των ψυχών.
Πέντε χιλιάδες χρόνια πέρασαν από τότε και φήμες στα Ηλύσια πεδία λένε πως οι δαίμονες ή η διάβολοι βρήκαν τρόπο να ξεκλειδώσουν τους δημιουργούς τους. Τους επτά γιους της θεάς. Η κάθε πλευρά για άλλη μια φορά προσπαθεί να διαλέξει με προσοχή τους πρωταθλητές της….
Η ιστορία έχει επίτηδες μερικά κενά. Το πιο χαρακτηριστικό είναι οτι δε γίνεται καμία αναφορά στο τι έγινε με τον Erinthul, τον Aortal και τον Ravegul μετά την ήττα τους στη μονομαχία. Πέθαναν ή γύρισαν ταπεινομένοι στα βασίλειά τους; Και αν πέθαναν ποιοι πήραν τη θέση τους και πως;Δε δίνεται επίσης ιδιαίτερη έμφαση στις θεότητες του κακου και στο ρόλο τους στη μεγάλη μάχη. Επίσης δεν αναφέρουμε με ποιο τρόπο τώρα, η κάθε πλευρά θα διαλέξει να κινηθεί, ύστερα απο τη νέα φήμη για τα επτά κλειδιά. Θα Κυνηγήσουν όλοι τα κλειδιά ή θα προσπαθήσουν να μαζέψουν και τα κομμάτια απο το σπασμένο σπαθί του Drodomir; Όλα αυτά τα αφήνουμε στη δική σας δημιουργηκότητα και φαντασία. Ο στόσχος μας ήταν να δώσουμε μια αρχική ιδέα για να τη χρησιμοποήσετε και να την προσαρμοσετε στις δικές σας περιπέτειες
Πολύ καλή κοσμογονία με πολλά hooks και ευπροσάρμοστη στις ανάγκες του εκάστοτε DM. Πολύ καλό το ότι παίζεται και με καλό και με κακό party. Υπόσχεται επική περιπέτεια αν μη τι άλλο...!! Μπράβο!
ΑπάντησηΔιαγραφή