Θυμάμαι τον εαυτό μου να παίζω dnd απο πολύ μικρός
. Μόλις λοιπόν τελείωσα το δημοτικό και μέχρι τότε το μόνο εξωσχολικό βιβλίο που είχα διαβάσει ήταν το χόμπιτ,πήγα γυμνάσιο και με ένα φίλο μου βλέπουμε στο Pc magazine να διαφημίζει το Dungeons and dragons. Μαζευτήκαμε λοιπόν 4 πιτσιρικάδες βάλαμε κάτω το χαρτζηλήκι που είχαμε και παραγγείλαμε το starting package του 2nd edition (εποχές.....). Απο τότε λοιπόν κάναμε τα πρώτα βήματα στο παιχνίδι και το πολύ δυο χρόνια μετά ξεκινήσε και η κριτική απο τον οποιονδήποτε. Θυμάμαι μάλιστα τον πατέρα μου που επειδή είχε δει το εξώφυλο του Defenders of the faith στο λύκειο και φοβήθηκε, πήγε, το έδειξε σε έναν παπά και αμέσως βγάλανε το συμπέρασμα οτι είχα μπλέξει με παραθρυσκευτικες οργανώσεις!!! (Το βιβλίο ακόμα το κλαίω) Εντάξει άλλες εποχές τότε το καταλαβαίνω. Το θέμα όμως είναι ότι στους γύρω μου πάντα αυτό το χόμπυ φαίνονταν υπερβολικά παράξενο.Όταν μάλιστα πέρασα
στο πανεπιστήμιο και κάποια Παρασκευή βράδυ αντί να βγώ και να στριμωχτώ σαν ρέγκα όρθιος με το ποτό στο χέρι σε κάποιο κλαμπάκι ή να πάω σε κάποια ταβερνούλα που θα περιμένω μισή ώρα να αδειάσει τραπέζι και άλλη μια ώρα αφου καθίσω να έρθει το μπεκρί μεζε που ζήτησα,αφού ήταν Παρασκευή και την ίδια φαϊνή ιδέα με εμένα θα είχαν και όλοι οι αλλοι, προτιμούσα να συναντηθώ με τους φίλους μου να συνεχίσουμε την.... ΠΕΡΙΠΕΤΕΙΑ, να τελειώσουμε γύρω στις εξι το πρωί απλα επειδή απο τη νύστα δεν μπορούσαμε ούτε πρόσθεση να κάνουμε σωστά!! Δεν είπα οτι δεν έβγαινα ή σνόμπαρα τις ταβερνούλες ή τις μπυραρίες (γιατί για club ούτε λόγος), αλλά εκείνο το βράδυ ήθελα DND!!! Και τότε μόνο μπορούσα να διαθέσω όλες τις ώρες που χρειάζεται για να παίξεις ένα ωραίο Session και να το ευχαριστηθείς.
Τι κάνει λοιπόν το Dnd να φαντάζει τόσο περίεργο στον περισσότερο κόσμο?
Αρχικά είναι ένα παιχνίδι το οποίο στηρίζεται στη φαντασία. Κάνεις πράγματα, βρίσκεσαι σε καταστάσεις και δράς σε ένα φανταστικό σενάριο και σε έναν φανταστικό κόσμο που σας έχει βάλει ο Dm. Αυτό λοιπόν είναι που κάνει τους περισσότερους να πιστεύουν ότι το παιχνίδι είναι για κάτι καμμένους που δεν ξέρουν τι να κάνουν για να περάσουν την ώρα τους. Είχα μάλιστα ακούσει απο κάποιους την ατάκα: δεν πας να βρεις καμία γκόμενα?? Βέβαια αν σε έβλεπε αυτός ο κάποιος να είσαι πάλι με την ίδια παρέα σπίτι και να βλέπετε ταινία δεν θα έλεγε τίποτα. Γιατι πολύ απλά θα του φαίνονταν κάτι το φυσιολογικό.
Δεν ξερω αν το Dnd είναι όντως παιχνίδι για λίγους ή απλά πρέπει στον καθένα να το συστήσεις με διαφορετικό τρόπο. Το μόνο που μπορώ να πω με σιγουριά είναι πως το βλέπω εγώ ο ίδιος. Βλέπω έναν τρόπο έκφρασης και δημιουργίας ειδικά αν είσαι dm και έναν τρόπο να ζεις μια ιστορία στη φαντασία σου όπως ακριβώς με ένα βιβλίο. Με τη μόνη διαφορά που εδώ είσαι κι εσυ πρωταγωνιστής και την φτιαχνεις μαζί με τους φίλους σου
. Μόλις λοιπόν τελείωσα το δημοτικό και μέχρι τότε το μόνο εξωσχολικό βιβλίο που είχα διαβάσει ήταν το χόμπιτ,πήγα γυμνάσιο και με ένα φίλο μου βλέπουμε στο Pc magazine να διαφημίζει το Dungeons and dragons. Μαζευτήκαμε λοιπόν 4 πιτσιρικάδες βάλαμε κάτω το χαρτζηλήκι που είχαμε και παραγγείλαμε το starting package του 2nd edition (εποχές.....). Απο τότε λοιπόν κάναμε τα πρώτα βήματα στο παιχνίδι και το πολύ δυο χρόνια μετά ξεκινήσε και η κριτική απο τον οποιονδήποτε. Θυμάμαι μάλιστα τον πατέρα μου που επειδή είχε δει το εξώφυλο του Defenders of the faith στο λύκειο και φοβήθηκε, πήγε, το έδειξε σε έναν παπά και αμέσως βγάλανε το συμπέρασμα οτι είχα μπλέξει με παραθρυσκευτικες οργανώσεις!!! (Το βιβλίο ακόμα το κλαίω) Εντάξει άλλες εποχές τότε το καταλαβαίνω. Το θέμα όμως είναι ότι στους γύρω μου πάντα αυτό το χόμπυ φαίνονταν υπερβολικά παράξενο.Όταν μάλιστα πέρασα
στο πανεπιστήμιο και κάποια Παρασκευή βράδυ αντί να βγώ και να στριμωχτώ σαν ρέγκα όρθιος με το ποτό στο χέρι σε κάποιο κλαμπάκι ή να πάω σε κάποια ταβερνούλα που θα περιμένω μισή ώρα να αδειάσει τραπέζι και άλλη μια ώρα αφου καθίσω να έρθει το μπεκρί μεζε που ζήτησα,αφού ήταν Παρασκευή και την ίδια φαϊνή ιδέα με εμένα θα είχαν και όλοι οι αλλοι, προτιμούσα να συναντηθώ με τους φίλους μου να συνεχίσουμε την.... ΠΕΡΙΠΕΤΕΙΑ, να τελειώσουμε γύρω στις εξι το πρωί απλα επειδή απο τη νύστα δεν μπορούσαμε ούτε πρόσθεση να κάνουμε σωστά!! Δεν είπα οτι δεν έβγαινα ή σνόμπαρα τις ταβερνούλες ή τις μπυραρίες (γιατί για club ούτε λόγος), αλλά εκείνο το βράδυ ήθελα DND!!! Και τότε μόνο μπορούσα να διαθέσω όλες τις ώρες που χρειάζεται για να παίξεις ένα ωραίο Session και να το ευχαριστηθείς.
Τι κάνει λοιπόν το Dnd να φαντάζει τόσο περίεργο στον περισσότερο κόσμο?
Αρχικά είναι ένα παιχνίδι το οποίο στηρίζεται στη φαντασία. Κάνεις πράγματα, βρίσκεσαι σε καταστάσεις και δράς σε ένα φανταστικό σενάριο και σε έναν φανταστικό κόσμο που σας έχει βάλει ο Dm. Αυτό λοιπόν είναι που κάνει τους περισσότερους να πιστεύουν ότι το παιχνίδι είναι για κάτι καμμένους που δεν ξέρουν τι να κάνουν για να περάσουν την ώρα τους. Είχα μάλιστα ακούσει απο κάποιους την ατάκα: δεν πας να βρεις καμία γκόμενα?? Βέβαια αν σε έβλεπε αυτός ο κάποιος να είσαι πάλι με την ίδια παρέα σπίτι και να βλέπετε ταινία δεν θα έλεγε τίποτα. Γιατι πολύ απλά θα του φαίνονταν κάτι το φυσιολογικό.
Δεν ξερω αν το Dnd είναι όντως παιχνίδι για λίγους ή απλά πρέπει στον καθένα να το συστήσεις με διαφορετικό τρόπο. Το μόνο που μπορώ να πω με σιγουριά είναι πως το βλέπω εγώ ο ίδιος. Βλέπω έναν τρόπο έκφρασης και δημιουργίας ειδικά αν είσαι dm και έναν τρόπο να ζεις μια ιστορία στη φαντασία σου όπως ακριβώς με ένα βιβλίο. Με τη μόνη διαφορά που εδώ είσαι κι εσυ πρωταγωνιστής και την φτιαχνεις μαζί με τους φίλους σου
Καλό ξεκίνημα στις αφηγήσεις σου φίλε! ;-)
ΑπάντησηΔιαγραφήBy the way, το wallpaper of the week απλά τα σπάει! Gandalf the grey...η αφίσα από την πρώτη έκδοση του Άρχοντα των Δαχτυλιδιών. Ξυπνά αναμνήσεις και συναισθήματα.
ΑπάντησηΔιαγραφή