Η σκιά...

Lovinia: Πιέζω τον εαυτό μου να κοιτάξει για άλλη μια φορά το πτώμα.

Dm: [Ζητά από την Lovinia να ρίξει ένα d20. Πετυχαίνει το Will Save.] Προσπαθείς και καταφέρνεις να επιβάλεις τη θέλησή σου στο αίσθημα πανικού που έχει ξεκινήσει εδώ και ώρα να σε φλερτάρει.

Lovinia: Το χέρι μου πάει σε ένα από τα πουγκιά που έχω στη ζώνη μου. Το ανοίγω και αδειάζω λίγο από το περιεχόμενό του στο πάτωμα δημιουργώντας έναν κύκλο με σκόνη από ασήμι. Στη συνέχεια λέω έναν ψαλμό, οι κόκκοι σηκώνονται στον αέρα και αρχίζουν να χορεύουν ολόγυρά μου δημιουργώντας έναν κύκλο προστασίας. Τώρα σειρά έχει μια άλλη γητειά. Τα μάτια μου κλείνουν, τα χέρια μου σταυρώνουν και όλο μου το είναι συγκεντρώνεται σε έναν και μόνο σκοπό.


Dm:Λίγες στιγμές αργότερα κάθε τι το μαγικό σου γίνεται ορατό. Βλέπεις τότε, ένα πλήθος από αμέτρητες μαύρες και κόκκινες χορδές να ξεκινάνε από το πουθενά και να τυλίγουν όλο το σώμα του ιππότη. Καθώς ο χρόνος περνάει οι χορδές λεπταίνουν όλο και πιο πολύ ώσπου κάποιες από αυτές χάνονται για να γίνουν ένα και πάλι με τον ιστό της Mistra.

Lovinia: Ένα πράγμα μένει να κάνω και τα μάτια μου ανοίγουν όσο πιο πολύ μπορούν ενώ από μέσα μου λέω τα λόγια της τελευταίας γητειάς.

Dm: Καθώς συγκεντρώνεσαι όλο και περισσότερο, στο δωμάτιο βλέπεις μόνο σκοτάδι. Ένα σκοτάδι τόσο πυκνό που νιώθεις να σε τυλίγει και να μην μπορεί να ξεφύγεις.

Lovinia: Προσπαθώ να εντοπίσω την πηγή.

Dm: Η πηγή αυτή δεν υπάρχει. Ότι κι αν ήταν στο δωμάτιο έχει φύγει εδώ και πολύ ώρα. Αλλά η αύρα που άφησε είναι υπερβολικά ισχυρή. [Ρίχνει ένα fortitude save για το detect evil stun. Αποτυγχάνει.] Συνειδητοποιείς ότι έχεις παραλύσει. Ξαφνικά νιώθεις μια παρουσία. [ Η Lovinia πετυχαίνει οριακά το Spot Check της.] Με την άκρη του ματιού σου πιάνεις μια σκιά να γλιστράει στο δωμάτιο από τη χαραμάδα της πόρτας. Το πλάσμα ξεκινάει να σε πλησιάζει, όπως η αράχνη που μόλις έπιασε στον ιστό το επόμενο γεύμα της. Νιώθεις ένα κρύο αέρα να χαϊδεύει το κορμί σου και ένας γλυκός ψίθυρος ακούγεται στα αυτιά σου.

[Dm]Shadow: “Κοιμήσου μικρή μου! Δεν είναι ανάγκη να παλεύεις, αρκετά κουράστηκες απόψε.” [Η Lovinia ρίχνει ένα Will save. Αποτυγχάνει.] Στο μυαλό σου το δωμάτιο του ιππότη ξεκινάει να χάνεται και βρίσκεσαι πίσω στο σπίτι των γονιών σου. Δεν είσαι πια σε αποστολή, δεν είσαι καν μεγάλη. Είσαι πάλι μικρή και η μητέρα σου μόλις που σε έβαλε για ύπνο.

[Dm]Shadow: “Κοιμήσου μικρή μου, έξω βρέχει κι εδώ είναι ζεστά!”

Βλέπεις τη μητέρα σου να σε παίρνει αγκαλιά και αρχίζεις να βυθίζεσαι σε μια γλυκιά λήθη. Εκείνη ακριβώς τη στιγμή νιώθεις στα δάχτυλά σου κάτι υπερβολικά οικείο. Είναι κάτι που έδωσε νόημα στη ζωή σου αρκετά χρόνια αργότερα, αλλά δεν δένει με όλα όσα βλέπεις τώρα. Ξαφνικά, το όνειρο αρχίζει να ξεθωριάζει, το βλέμμα σου καθαρίζει και βρίσκεις τα ακροδάχτυλα σου λίγο πιο πάνω από το γόνατο, να ψηλαφίζουν μηχανικά την αγκράφα με το επίχρυσο ακόντιο, σύμβολο που σου είχε δώσει ο ναός την ημέρα που χρίστηκες κληρικός. Τότε συνειδητοποιείς ότι επιτέλους μπορεί να κινηθείς.

Lovinia: Αμέσως, σηκώνω ψηλά το μενταγιόν του Pelor που κρέμεται από το λαιμό μου το στρέφω στη σκιά. Και λέω: “Καταραμένο πλάσμα!! Τρέχα στον άρχοντά σου . Δεν έχεις καμία δουλειά εδώ.”

Dm:Η σκιά βγάζει έναν απόκοσμο ήχο και γλιστράει έξω από το παράθυρο.

___________________________________________________________

Dm:Είναι πρωί. Ο ήλιος που μπαίνει στο δωμάτιο, πέφτει στα μάτια σου, πρίγκιπα Chivalor, για να σε σηκώσει γλυκά από ένα βαθύ ύπνο. Στα πόδια του κρεβατιού βρίσκεται όρθια μια υπηρέτρια. Ένα κορίτσι όχι πάνω από είκοσι χρονών, που το βλέπεις τώρα να ντύνεται με βιαστικές κινήσεις. Έχει μακριά, ολόισια μαλλιά και ένα ζευγάρι πράσινα μάτια που θα μπορούσαν να μαγέψουν μέχρι και ξωτικό.

[Dm] Υπηρέτρια: “Δεν ήθελα να σας ξυπνήσω άρχοντά μου.”

Chivalor: “Μα γιατί τέτοια βιασύνη; Και αυτό το κύριε; Αφού το ξέρεις Chivalor με λένε.”

[Dm] Υπηρέτρια: Έχω αργήσει κύριε και πάλι θα πρέπει να βρω κάποια ευφυέστατη δικαιολογία. Όσον αφορά το δεύτερο σκέλος της ερώτησης σας . Εσείς κύριε Chivalor θυμάστε το όνομά μου;

Chivalor: Σηκώνομαι από το κρεβάτι και την πλησιάζω. Το χέρι μου πάει στα μαλλιά της και ξεκινάω να την χαϊδεύω με κινήσεις ενός έμπειρου εραστή. “Γλυκιά μου Rosy αφού το ξέρεις ότι για μένα είσαι κάτι ξεχωριστό.

Dm: Η υπηρέτρια, σου χαμογελάει, αφήνοντας να ζωγραφιστεί στο πρόσωπό της ένα αίσθημα ικανοποίησης. Σε φιλάει στο μάγουλο και ανοίγει τη πόρτα.

Dm:Η Rosy φεύγει βιαστικά και σου λέει κλείνοντας το μάτι: “Τον κήπο με τα σιντριβάνια ακόμα περιμένω να μου τον δείξεις.”

Chivalor: Κατευθύνομαι νωχελικά προς το παράθυρο. Ανοίγω τα φύλλα του και αφήνω τον παγωμένο αέρα να μου χαρίσει ένα αίσθημα ψυχρολουσίας.

Dm: Οι δρόμοι της πόλης είναι βρεγμένοι από τη χθεσινοβραδινή καταιγίδα και από τις υδρορροές το νερό δε σταματάει να τρέχει. Τα τείχη της Corthandor, ακόμα πιο γκρίζα στα πέπλα της συννεφιάς, χάνονται στην πρωινή ομίχλη. Τα μικρά σπίτια στην Νέα πόλη πέρα από το πρώτο τείχος, με τις πλατιές τους στέγες, δημιουργούν ένα λαβύρινθο από στενάκια και μικρούς δρόμους που οδηγούν σε πλατείες και σε μικρούς ναούς αφιερωμένους σε όλους τους Θεούς του καλού. Στην παλιά πόλη, τα αρχοντικά και οι οίκοι των ευγενών μαζί με τους κήπους τους, μοιάζουν να κυριαρχούν και δημιουργούν ένα συνονθύλευμα χρωμάτων και μορφών αξεπέραστης ομορφιάς. Τώρα, μέσα φθινοπώρου, τα δέντρα έχουν ρίξει τα φύλλα τους κόκκινα και ξερά δίνοντας έτσι μια πιο θλιμμένη νότα στο τοπίο. Μέσα από τα τείχη του παλατιού-φρουρίου, βλέπεις τους γνώριμους πυργίσκους και τα κτίρια που έχεις προ πολλού εξερευνήσει. Στην μπροστινή αυλή αλλάζει βάρδια η φρουρά. Με τις ασημένιες πανοπλίες τους και τα πλουμιστά κράνη προχωρούν με βήμα σίγουρο και σταθερό. Σταματούν, κάνουν τον συνηθισμένο χαιρετισμό προς το παλάτι και συνεχίζουν στο δρόμο τους. Ύστερα η ματιά σου πέφτει στην πίσω αυλή. Εκεί βλέπεις το μεγαλύτερο αδελφό σου τον Kyuss μαζί με τον δάσκαλο του σπαθιού να περιμένουν.

Chivalor: Το μάθημα!! Άργησα!! Ντύνομαι όσο πιο γρήγορα μπορώ, τραβάω από μια βάση στον τοίχο το σπαθί της προπόνησης και πετάγομαι έξω από το δωμάτιο.

Dm: Περνάς γοργά από τους διαδρόμους του παλατιού, κόβεις δρόμο από μερικές κρυφές εισόδους και δωμάτια και σε 3 λεπτά φτάνεις έξω στο προαύλιο.

Chivalor: “Συγγνώμη που άργησα δάσκαλε, αλλά η βροχή μαζί με το κρύο κάνουν πάντα το πάπλωμα πιο βαρύ.”

Dm:Ο Osgrith, ο δάσκαλος των όπλων σε κοιτάζει με ένα βλοσυρό βλέμμα. Είναι ένας άντρας γύρω στα πενήντα, με γκρίζο κοντό στρατιωτικό μαλλί. Ένα προσεγμένο άσπρο μούσι κρύβει το μεγαλύτερο μέρος μιας ουλής που απέκτησε ενώ υπηρετούσε ως στρατηγός στον πόλεμο της Corthandor με τη Greystone. Έναν πόλεμο που ξεκίνησαν οι πρόγονοί σας και άρχισε να περνάει σαν κληρονομιά από τη μια γενιά βασιλιάδων στην επόμενη.

Chivalor: Κοιτάω για λίγο αμήχανα...

Dm: Και τότε ο Kyuss μαζί με τον Osgrith λύνονται στα γέλια.

Chivalor: [Η αλήθεια είναι ότι δεν είναι η πρώτη φορά που αργώ στο μάθημα.]

Kyuss: “Άστα αυτά Chivalor. Νομίζεις πως δε σε είδα αργά το βράδυ να πηγαίνεις στο δωμάτιο με παρέα;”

Chivalor: “Και τι έκανες ξύπνιος τέτοια ώρα αδελφέ μου;”

Kyuss: Ξεροκαταπίνω...

Dm: Τότε ο δάσκαλος της ξιφασκίας σηκώνει το σπαθί, σηματοδοτώντας με αυτό τον τρόπο την αρχή του μαθήματος. Το μάθημα συνεχίζεται για αρκετή ώρα. Κάποια στιγμή ο δάσκαλος σας γυρίζει την πλάτη προσπαθώντας να εξηγήσει την θεωρία μίας τεχνικής....

Chivalor: Κοιτάζω με νόημα τον αδελφό μου.

Kyuss : [Σπάνια αφήνω τον εαυτό μου να κάνει κάτι πέρα από τους τύπους. Η αυτοκυριαρχία μου όμως εύκολα πάει περίπατο όταν βρίσκομαι μαζί με τον αδελφό μου.]

Chivalor: Σηκώνουμε και οι δυο τα σπαθιά και ορμάμε ταυτόχρονα προς τον Osgrith.

Dm: Ο άντρας πατάει γερά στα πόδια του και ύστερα από δυο γρήγορα χτυπήματα, ο Kyuss και ο Chivalor βρίσκονται φαρδιοί πλατιοί στο έδαφος...

Osgrith: “Η εφόρμηση σας μου θύμισε επίθεση μεθυσμένης αγελάδας. Πολύ φασαρία και καθόλου ουσία.”

Dm: Εκείνη τη στιγμή, Kyuss, παρατηρείς έναν υπηρέτη να έρχεται τρεχάμενος από το παλάτι. Σταματάει και λαχανιασμένος λέει:

Υπηρέτης: “Με συγχωρείτε πρίγκιπες μου για την ενόχληση, αλλά η αυτού μεγαλειότης ο βασιλιάς απαίτησε την άμεση παρουσία σας στη αίθουσα του θρόνου.”

Kyuss & Chivalor: Τρέχουμε προς το παλάτι.

Osgrith: Κοιτώντας τους μαθητές του να φεύγουν: “Μάλλον τελειώσαμε για σήμερα...”




<< P1.H αρχή....