Σκεφτόμουν εδώ και δύο μέρες τι είδους άρθρο να ανεβάσω. (Άσε που δεν είχα και πολύ χρόνο γαμώ την εξεταστική μου...) Πέρασαν από το μυαλό μου διαφορές ιδέες αλλά καμία αρκετά ικανοποιητική ή καμιά που να μην έχει ξανά ειπωθεί. Στο μυαλό μου είχα την 5η έκδοση που είναι στα σκαριά, το πόσο καλό και οργανωμένο είναι το Pathfinder και πόσο το D&D έχει σχιστεί αυτά τα 4 τελευταία χρόνια. Σε όλους μας υπάρχουν μνήμες από παιχνίδια και ιστορίες από παλιά, που τις θυμόμαστε και πεθαίνουμε στα γέλια ή λησμονούμε την επικότητα της κάθε στιγμής. Στην ουσία τι είναι το D&D για μας, για μένα...
Θυμάμαι, λοιπόν, την πρώτη φορά, που όπως και στους περισσότερους μας, ένα φίλος μας, σε ηλικία το πολύ 14 χρονών, μας μίλησε για το D&D. Η μαγεία που ακολούθησε ήταν πραγματικά κάτι το αξιοθαύμαστο. Μέσα από σκοτεινές περιπέτειες και μπουντρούμια και βουνά και πόλεις, αντιμετωπίζοντας κάθε λογής τέρατα και γρίφους οι ήρωες μας γίνονταν γνωστοί και πλούσιοι με τιμές και γυναίκες, κάστρα και βασίλεια. Θυμάμαι τότε να μην μπορώ να κοιμηθώ εν αγωνία ενός session ή τους μεγάλους διαπληκτισμούς στις καφετερίες, στις πλατείες κλπ. ως το πρωί και μετά πάλι όλοι μαζεύονταν για να χαθούν για ακόμα ένα 6-ώρο μέσα στην φαντασία. Μετά, στο Λύκειο η φαντασία έκανε στην άκρη για το ατελείωτο διάβασμα και την εκπλήρωση στόχων και επιλογών που ήμασταν πολύ μικροί να πάρουμε. Πότε όμως δεν ξεχάστηκε. Μόλις έκλεισαν τα βιβλία του σχολείου, άνοιξαν ξανά τα άλλα τα βιβλία, τα πολύχρωμα, γεμάτα περιπέτειες και φαντασία.
Ήρθε η ώρα να μιλήσω για τα σπουδαστικά χρόνια. Χρόνια που οι περισσότεροι από εμάς εντρύφησαν στο D&D πιο πολύ από ότι ένας γιατρός στη σπουδή του. Συγκεκριμένα, εγώ και ένας φίλος παιδικός πήγαμε στη Πάτρα. Η αλήθεια ήταν ότι λησμονούσαμε πολύ το D&D που παίζαμε πίσω στην πόλη μας, με τα φιλαράκια μας. Το πρώτο έτος, πέρα από εξόδους, νέες γνωριμίες κλπ. περάσαμε αρκετές ώρες παίζοντας οι δυο μας, περιπέτειες μισές, χωρίς πολύ έμπνευσή αλλά με πολύ χαβαλέ. Μια μέρα, περάσαμε από ένα κατάστημα με είδη παιχνιδιών φαντασίας που όλοι ξέρουμε (No names : P), για να πάρουμε ένα νέο σετ ζαριών. Έξω από την βιτρίνα είχε διάφορα χαρτάκια αναρτημένα από DM's που ψάχνανε για άτομα να παίξουν μία ιστορία. Χωρίς δεύτερη σκέψη, διαλέξαμε μία στην τύχη, πήραμε τηλέφωνο και κανονίσαμε το επόμενο session.
Ο dm εκεί ήταν πολύ καλά διαβασμένος. Άρχισε μια περιπέτεια καλή με αρκετή υφή και ωραίο story, "Εδώ είμαστε!" είπε ο φίλος μου. Μετά, στο επόμενο session, ήρθε ένας καινούργιος τύπος. Έφτιαξε ένα paladin, και έπαιζε λες και το ζούσε. "Θα σας διαλύσω καταραμένα!!!! ΜΑ ΤΟΝ HEIRONEOUS!!!!" Φώναξε με φωνή δυνατή και σταθερή... Εγώ με τον φίλο μου κοιταχτήκαμε, στην αρχή ομολογώ πως μας φάνηκε λίγο αστείο, αλλά καθώς τα παιχνίδι προχωρούσε, στην θέση εκείνου του παιδιού καθόταν ο Paladin και όχι ο φοιτητής από το μηχανολόγων μηχανικών. Μέτα το session πιάσαμε κουβεντούλα και κατεβήκαμε για μια μπυρίτσα με το παιδί αυτό. Γυρνοβολάγαμε στις πλατείες της Πάτρας μέχρι τις 4 το πρώι συζητώντας από DnD μέχρι Lineage. Μέχρι τότε τόση εμπιστοσύνη μας δημιούργησε που τον κάλεσε ο φίλος μου σπίτι να αράξουμε και καταλήξαμε να παίζουμε χαρτιά μέχρι που μας πήρε ο ύπνος στο ίδιο σπίτι. Τον άνθρωπο αυτό, τον είχαμε γνωρίσει μόλις 12 ώρες πριν, και μετά συζητούσαμε σαν κολλητάρια. Το παιδί αυτό είναι ο Goblin King και ακόμα μετά από 7 χρόνια έχουμε ακόμα την ίδια όρεξη για το D&D όπως είχαμε και τότε.
Μέτα έγινε το μπαμ! Παρατήσαμε την περιπέτεια στην Κ......α, μιας και το πάρτι είχε ήδη διαλυθεί και επί 6 χρόνια λιώναμε σε λογής λογής περιπέτειες και campaigns. Σίγα σίγα και άλλα άτομα προστέθηκαν στο group, και ακόμα και τώρα που οι περισσότεροι έχουμε φύγει από τη Πάτρα που και που βρισκόμαστε και παίζουμε ακόμα.
Αυτό, λοιπόν, είναι το D&D για μένα. Ένα παιχνίδι που δημιουργεί φιλίες και δεσμούς που ποτέ δεν θα εκλείψουν, ένα ψυχοφάρμακο που σε γιατρεύει από άγχος και ψυχική κούραση. Βγάζεις το άχτι σου στα καημένα τα τέρατα που τα σφάζεις και μετά ρωτάς. Μια δημιουργική συγκέντρωση φίλων με κοινό τρόπο σκέψης, με τις ιδιαιτερότητες του ο καθένας που ακούν, λένε και συμπληρώνουν ο ένας τον άλλο με σεβασμό και αγάπη.
Παρακάτω στα σχόλια θα ήθελα πολύ να μάθω για το πως ο καθένας σας έμαθε το D&D και αν θέλετε, συμπληρώστε την δική σας ιστορία με το παιχνίδι....
Θυμάμαι, λοιπόν, την πρώτη φορά, που όπως και στους περισσότερους μας, ένα φίλος μας, σε ηλικία το πολύ 14 χρονών, μας μίλησε για το D&D. Η μαγεία που ακολούθησε ήταν πραγματικά κάτι το αξιοθαύμαστο. Μέσα από σκοτεινές περιπέτειες και μπουντρούμια και βουνά και πόλεις, αντιμετωπίζοντας κάθε λογής τέρατα και γρίφους οι ήρωες μας γίνονταν γνωστοί και πλούσιοι με τιμές και γυναίκες, κάστρα και βασίλεια. Θυμάμαι τότε να μην μπορώ να κοιμηθώ εν αγωνία ενός session ή τους μεγάλους διαπληκτισμούς στις καφετερίες, στις πλατείες κλπ. ως το πρωί και μετά πάλι όλοι μαζεύονταν για να χαθούν για ακόμα ένα 6-ώρο μέσα στην φαντασία. Μετά, στο Λύκειο η φαντασία έκανε στην άκρη για το ατελείωτο διάβασμα και την εκπλήρωση στόχων και επιλογών που ήμασταν πολύ μικροί να πάρουμε. Πότε όμως δεν ξεχάστηκε. Μόλις έκλεισαν τα βιβλία του σχολείου, άνοιξαν ξανά τα άλλα τα βιβλία, τα πολύχρωμα, γεμάτα περιπέτειες και φαντασία.
Ήρθε η ώρα να μιλήσω για τα σπουδαστικά χρόνια. Χρόνια που οι περισσότεροι από εμάς εντρύφησαν στο D&D πιο πολύ από ότι ένας γιατρός στη σπουδή του. Συγκεκριμένα, εγώ και ένας φίλος παιδικός πήγαμε στη Πάτρα. Η αλήθεια ήταν ότι λησμονούσαμε πολύ το D&D που παίζαμε πίσω στην πόλη μας, με τα φιλαράκια μας. Το πρώτο έτος, πέρα από εξόδους, νέες γνωριμίες κλπ. περάσαμε αρκετές ώρες παίζοντας οι δυο μας, περιπέτειες μισές, χωρίς πολύ έμπνευσή αλλά με πολύ χαβαλέ. Μια μέρα, περάσαμε από ένα κατάστημα με είδη παιχνιδιών φαντασίας που όλοι ξέρουμε (No names : P), για να πάρουμε ένα νέο σετ ζαριών. Έξω από την βιτρίνα είχε διάφορα χαρτάκια αναρτημένα από DM's που ψάχνανε για άτομα να παίξουν μία ιστορία. Χωρίς δεύτερη σκέψη, διαλέξαμε μία στην τύχη, πήραμε τηλέφωνο και κανονίσαμε το επόμενο session.
Ο dm εκεί ήταν πολύ καλά διαβασμένος. Άρχισε μια περιπέτεια καλή με αρκετή υφή και ωραίο story, "Εδώ είμαστε!" είπε ο φίλος μου. Μετά, στο επόμενο session, ήρθε ένας καινούργιος τύπος. Έφτιαξε ένα paladin, και έπαιζε λες και το ζούσε. "Θα σας διαλύσω καταραμένα!!!! ΜΑ ΤΟΝ HEIRONEOUS!!!!" Φώναξε με φωνή δυνατή και σταθερή... Εγώ με τον φίλο μου κοιταχτήκαμε, στην αρχή ομολογώ πως μας φάνηκε λίγο αστείο, αλλά καθώς τα παιχνίδι προχωρούσε, στην θέση εκείνου του παιδιού καθόταν ο Paladin και όχι ο φοιτητής από το μηχανολόγων μηχανικών. Μέτα το session πιάσαμε κουβεντούλα και κατεβήκαμε για μια μπυρίτσα με το παιδί αυτό. Γυρνοβολάγαμε στις πλατείες της Πάτρας μέχρι τις 4 το πρώι συζητώντας από DnD μέχρι Lineage. Μέχρι τότε τόση εμπιστοσύνη μας δημιούργησε που τον κάλεσε ο φίλος μου σπίτι να αράξουμε και καταλήξαμε να παίζουμε χαρτιά μέχρι που μας πήρε ο ύπνος στο ίδιο σπίτι. Τον άνθρωπο αυτό, τον είχαμε γνωρίσει μόλις 12 ώρες πριν, και μετά συζητούσαμε σαν κολλητάρια. Το παιδί αυτό είναι ο Goblin King και ακόμα μετά από 7 χρόνια έχουμε ακόμα την ίδια όρεξη για το D&D όπως είχαμε και τότε.
Μέτα έγινε το μπαμ! Παρατήσαμε την περιπέτεια στην Κ......α, μιας και το πάρτι είχε ήδη διαλυθεί και επί 6 χρόνια λιώναμε σε λογής λογής περιπέτειες και campaigns. Σίγα σίγα και άλλα άτομα προστέθηκαν στο group, και ακόμα και τώρα που οι περισσότεροι έχουμε φύγει από τη Πάτρα που και που βρισκόμαστε και παίζουμε ακόμα.
Αυτό, λοιπόν, είναι το D&D για μένα. Ένα παιχνίδι που δημιουργεί φιλίες και δεσμούς που ποτέ δεν θα εκλείψουν, ένα ψυχοφάρμακο που σε γιατρεύει από άγχος και ψυχική κούραση. Βγάζεις το άχτι σου στα καημένα τα τέρατα που τα σφάζεις και μετά ρωτάς. Μια δημιουργική συγκέντρωση φίλων με κοινό τρόπο σκέψης, με τις ιδιαιτερότητες του ο καθένας που ακούν, λένε και συμπληρώνουν ο ένας τον άλλο με σεβασμό και αγάπη.
Παρακάτω στα σχόλια θα ήθελα πολύ να μάθω για το πως ο καθένας σας έμαθε το D&D και αν θέλετε, συμπληρώστε την δική σας ιστορία με το παιχνίδι....
Kyuss, the King of Corthandor.
A re Kyuss polu mou arese to arthro sou!! einai akribws opws ta les!! Mnhmes.....
ΑπάντησηΔιαγραφήΤο D&D το έμαθα κι εγώ από κάποιον μεγαλύτερο, στην τρυφερή ηλικία των 14... Η ιστορία του paladin που ήρθε αντιμέτωπος με γιγαντιαίους σκελετούς, φοβήθηκε για τη ζωή του κι έχασε την τιμή του, και μετά την ξαν'απέκτησε με τις οδηγίες του αρχιερέα, με έκανε να μαγευτώ...
ΑπάντησηΔιαγραφήΈπαιξα πολλά χρόνια αργότερα πρώτη φορά, στο 1ο έτος της σχολής. Δεν ήμουν αρκετά τυχερός για να έχω νωρίτερα εμπειρία, είχα διαβάσει τότε τον "Άρχοντα" και διάφορα άλλα, και ενώ είχα ξεχάσει το D&D, αγαπούσα αυτή την επικ΄΄η φαντασία. Όταν κάποιος φίλος μου είπε πως κάτι παιδιά παίζουν "ένα παιχνίδι, D&D το λένε..." τα μάτια μου κόντεψαν να πεταχτούν απ'τις κόγχες τους.
Από τότε, έχω φτιάξει δεκάδες χαρακτήρες, ο καθένας με τη δική του ιστορία και φιλοσοφία. Έχω κι εγώ εντρυφήσει στο παιχνίδι, αλλά και σε άλλα, αν και το D&D είναι η μεγάλη μου αγάπη. Τώρα, όπως και οι περισσότεροι, μετά από πληθώρα PCs και NPCs που έχουν περάσει από τα χέρια μου, φτιάχνω το "δικό μου" setting, με τους δικούς του κανόνες, τα δικά του χαρακτηριστικά...
Όταν με ρωτάνε "τί σημαίνει για σένα το D&D", η απάντησή μου είναι "ότι και για κάποιον άλλο ο υπολογιστής, ή η τηλεόραση... μόνο που αυτό είναι με καλή παρέα, γέλιο, δημιουργικότητα, ακόμη και φιλοσοφικές και κοινωνικές συζητήσεις... Είναι αυτό που με κάνει να ξεφεύγω από τον πραγματικό γκρίζο κόσμο, και να ζώ για λίγο στον αστραφτερό, πλην επικίνδυνο κόσμο της φαντασίας μας...
Varsuvius
Y.Γ. Πολύ όμορφο κείμενο, συγχαρητήρια...
well said mate!!
ΑπάντησηΔιαγραφή