A Demon's Quest

 H Αρχή

Dm (Εισαγωγή στους παίκτες.): Καλως ήρθατε στον κόσμο του Dunmir. Συγκεκριμένα στην μικρή ήπειρο της Λουσκάνης. Σπίτι ενός χωρισμένου λαού, που αποτελείται από δύο βασίλεια που είναι αφοσιωμένα σε μια διαρκή και πολύχρονη διαμάχη που φαίνεται να μην έχει τέλος. Αυτός φυσικά είναι και ο λόγος για τον οποίο έχει μείνει και το μεγαλύτερο μέρος της ανεξερεύνητο. Αυτός και το γεγονός ότι έξω απο την ασφάλεια που προσφέρουν  τα μεγάλα φρούρια και τα κάστρα,   η γη μέχρι και την πιο μικρή γωνιά της είναι βασίλειο αδάμαστων φιλών ορκ, γιγάντων και άλλων τεράτων οπού παραμονεύουν στωικά για το επόμενο θήραμα τους. Η ιστορία μας ξεκινά σε ένα από αυτά τα βασίλεια, το βασίλειο της Corthandor.

Dm: Είναι βράδυ. Έξω από το παράθυρο το μόνο που ακούγεται εδώ και αρκετές ώρες είναι ο μονότονος ήχος της βροχής. Σε λίγο μια αστραπή ακολουθούμενη από μια βροντή φωτίζει το δωμάτιο και η φλόγα του κεριου, σαν ένας άλλος μαριονετίστας κάνει τις σκιές στον τοίχο να μοιάζουν αληθινές. Το ρόλοι του ναού σημαίνει 12 και ορίζει την κοντινή αρχή της περιπολίας σου...

Lovinia:  Αφήνω την πένα στο μελανοδοχείο, σηκώνομαι και  με τυπικές σχεδόν ιεροτελεστικές κινήσεις φοράω την λιτή φολιδωτή πανοπλία μου. Τελευταίο αφήνω το χιτώνιο του κληρικού. Το χιτώνιο πάει πάντα τελευταίο... Αυτό για να φορεθεί θέλει ειδική προσευχή. Γονατίζω ευλαβικά μπροστά στο άγαλμα του Pelor και καθώς μουρμουράω την προσευχή πιάνω να το ξεδιπλώσω. Πριν η προσευχή τελειώσει έχω ήδη σηκωθεί και έχω ξεκινήσει να το φοράω με συγχρονισμό τέλειο, όπως είχα μάθει από μικρή στο ναό, έτσι ώστε τη στιγμή που θα λέω τον τελευταίο στίχο θα κουμπώνω και την τελευταία αγκράφα. Παίρνω από το μπαούλο μου την παχιά δερμάτινη κάπα μου και τυλίγομαι σφικτά. Έχοντας εξοπλιστεί πλέον πλήρως για να αντιμετωπίσω το κρύο κατεβαίνω τα σκαλιά του κοιτώνα προς το προαύλιο της φρουράς...

Dm: Ο συννεφιασμένος ουρανός και οι αστραπές έξω στο προαύλιο κάνουν τα κτίρια του φρουρίου να μοιάζουν με γίγαντες και τα μικρά παράθυρα με μάτια απόκοσμα που  καλούν φαντάσματα απο όλες τις γωνιές του κόσμου. Στο στάβλο του στρατώνα συναντάς άλλους δέκα στρατιώτες. Είναι αυτοί που θα σε συνοδέψουν απόψε στην περιπολία σου.

[DM]Captain Ulberk:  "Είμαστε έτοιμοι Lady Lovinia."

Lovinia: "Καλώς Captain. Απόψε έχουμε περίπολο στη Βόρεια πλευρά της πόλης. Όλοι πιστεύω ότι ενημερωθήκατε σχετικά για τους φόνους που έγιναν εκεί τον τελευταίο μήνα. Φόνοι που είχαν στόχο μέλη του ανώτατου συμβουλίου της Corthandor. Απόψε θα περνάμε κυρίως μπροστά από τα Σπίτια του Sir Gregor και του Sir Donar. Αν συμβεί το οτιδήποτε πρέπει να το προλάβουμε. Είθε ο Pelor και όλοι οι θεοί της δικαιοσύνης να είναι μαζί μας."

[DM]Captain Ulberk: "Είμαστε μαζί σας λαίδη μου."

DM: Δύο ώρες έχουν περάσει και η βροχή αντί να σταματάει δυναμώνει όλο και πιο πολύ. Και σε αυτό το κρεσέντο του καιρού ο άνεμος έχει τη τιμητική του.  Το νερό έχει περάσει προ πολλού το παλτό, έχει τρυπώσει μέσα από τα ρούχα και παγώνει κάθε σπιθαμή του κορμιού σου. 

Lovinia: Κάθε τόσο χαϊδεύω το άλογό μου, που το καημένο υπομένει αδιαμαρτύρητα όλη αυτή την ταλαιπωρία και σφίγγω τα χέρια μου στα γκέμια να ζεσταθούν λιγάκι.

Dm: [Ρίχνει κρυφά ένα Listen check. H Lovinia δεν πετυχαίνει το DC.] Για άλλη μια πολλοστή φορά  γι’ αυτό το βράδυ σηκώνεις  το χέρι και η περίπολος σταματάει. Περιεργάζεσαι το χώρο γύρω σου και κλείνεις τα μάτια προκειμένου να αφουγκραστείς.

[DM]Captain Ulberk : "Κυρά μου όλα καλά? Γιατί σταματήσαμε πάλι?"

Lovinia: "Δεν ξέρω captain απλά όλο το βράδυ έχω την αίσθηση ότι κάποιος ή κάτι μας παρακολουθεί. Μπορεί να είμαι κουρασμένη και η φαντασία μου να παίζει παιχνίδια."

[DM]Captain:  "Διαολεμένη νύχτα κυρά μου. Ποιος λογικός θα έβγαινε έξω τέτοιο βράδυ?"

[DM]Στρατιώτης περιπόλου:" Τέτοιες νύχτες μόνο τα αιθερικά βγαίνουν και χορεύουν  για να τιμήσουν τους άρχοντες της νύχτας."

Lovinia: " Ποιος σου τα είπε όλα αυτά στρατιώτη?  Γιατί απ’ όσο ξέρω δεν υπάρχουν σε κανένα γριμόριο της βιβλιοθήκης του ναού."

[DM]Στρατιώτης περιπόλου: "Παρακαλώ!  Να με συγχωρέσει η χάρη σας Λαίδη μου. Αυτά είναι ιστορίες που συνήθιζε να μου λέει η γιαγιά μου όταν ήμουν μικρός."

Lovinia: "ΧΑ ΧΑ ΧΑ!!! Και από πότε πιστεύεις στα παραμύθια στρατιώτη?  Μην αφήνετε το μυαλό σας να ταξιδεύει όπου εκείνο θέλει. Τι άντρες είστε εσείς που μια τόσο μικρή καταιγίδα σας επηρέασε έτσι?"

DM: Και σαν απάντηση στα λόγια της κληρικού ο άνεμος φέρνει στα αυτιά σας μια κραυγή τρόμου. Όλα αμέσως σταματάνε.

Lovinia: "Από πού ακούστηκε αυτό?"

[DM]Captain: "Από το επόμενο στενό! Το σπίτι του Sir Gregor!"

Lovinia: "ΚΑΤΑΡΑ!!!!  Ακολουθήστε με!"

DM: Μέσα από τα υγρά στενάκια της πόλης και λίγες στιγμές αργότερα η περίπολος φτάνει έξω από την έπαυλη του γέρου ιππότη. Ένα διώροφο οικοδόμημα αρκετών τετραγωνικών, πετρόχτιστο με κεραμοσκεπή και με κήπο ολόγυρα του. Σε όλα τα παράθυρα υπάρχει φως. Το σπίτι φαίνεται να είναι στο πόδι.

Lovinia: Κατεβαίνω από το άλογο μου και τρέχω προς την εξωτερική πύλη. Κάνω να την ανοίξω.

DM: Την βρίσκεις κλειστή. Δευτερόλεπτα αργότερα η  εξώπορτα της έπαυλης  ανοίγει και μια ομάδα από την προσωπική φρουρά του ιππότη βγαίνει τρέχοντας στον κήπο.  Ένας που μοιάζει να είναι ο επικεφαλής φωνάζει: "ΨΑΞΤΕ ΤΟ ΧΩΡΟ ΣΠΙΘΑΜΗ ΠΡΟΣ ΣΠΙΘΑΜΗ. ΚΟΥΝΗΘΕΙΤΕ! ΑΥΤΟΣ ΠΟΥ ΤΟ ΕΚΑΝΕ ΝΑ ΔΕΝ ΘΑ ΞΕΦΥΓΕΙ!"

Lovinia: "Ανοίξτε!! Περίπολος εδώ!! Εν ονόματι του βασιλιά της Corthandor πείτε μου τη συμβαίνει!"

Dm: Ένας στρατιώτης ύστερα από εντολή του επικεφαλή τρέχει και ανοίγει τις πύλες.

Lovinia: Ευχαριστώ τον φρουρό και κατευθύνομαι βιαστικά προς τον επικεφαλή.

[DM]Επικεφαλής: Πολύ φοβάμαι πως αργήσατε κληρικέ.

Lovinia: "Τι θες να πεις? Εξηγήσου!"

[DM]Επικεφαλής:  "Ακολουθήστε με παρακαλώ"

Dm: Ο επικεφαλής σε οδηγεί στον δεύτερο όροφο. Στον αέρα επικρατεί η μυρωδιά καμένης σάρκας.

Lovinia: Η καρδιά μου ξεκινάει να χτυπάει σαν τρελή.

Dm: Έξω από ένα δωμάτιο, στο διάδρομο πάνω, δυο υπηρέτριες που φαίνονται τρομοκρατημένες, στη θέα σου κληρικέ πέφτουν στα γόνατά και με αναφιλητά ικετεύουν για την ευλογία σου, γιατί, όπως λένε,  δαίμονες σκότωσαν τον αφέντη τους.

Lovinia: Σηκώνω το χιτώνιο μου και μηχανικά λέω δυο λέξεις , η αρχή μιας ευλογίας και τις προσπερνάω γρήγορα.

DM: Το θέαμα μέσα στο δωμάτιο είναι αποκρουστικό. Πάνω στο κρεβάτι βρίσκεται ένα πτώμα, καμένο από την κορυφή μέχρι τα νύχια. Χαρακτηριστικά πλέον δεν υπάρχουν. Το μόνο που έμεινε να θυμίζει τον γέρο ιππότη είναι ένα μενταγιόν με το οικόσημό του.

Lovinia: Ρίχνω μια γρήγορη ματιά στο υπόλοιπο δωμάτιο.

DM: Παρατηρείς προς μεγάλη σου έκπληξη ότι τα πάντα είναι στη θέση τους.  Ακόμα και το παράθυρο είναι κλειστό.

Lovinia: Κοιτάζω στο τζάκι και ψάχνω για ίχνη μάχης.

DM: [Ξέρει ότι δεν υπάρχει τίποτα να βρεθεί έτσι με μία ματιά, αλλά ρίχνει 2d20 στα κρυφά.] 

Η φωτιά είναι σβηστή και ίχνη μάχης δεν υπάρχουν πουθενά.  Προς μεγάλη σου έκπληξη ακόμα και τα σεντόνια στο κρεβάτι είναι άθιχτα.

Lovinia: Μήπως οι υπηρέτριες είχαν δίκιο? σκέφτομαι... Είναι λες και κάποιος  πήρε τον Sir Gregor και τον τοποθέτησε έτσι καμένο πάνω στο κρεβάτι. Κοιτάω τον επικεφαλή με βλέμμα που ζητά απαντήσεις.

[DM]Επικεφαλής: "Τον βρήκε η υπηρέτρια λαίδη μου. Μπήκε για να αφήσει τα ρούχα που θα φορούσε αύριο και τον βρήκε έτσι καμένο πάνω στο κρεβάτι του. Κρίμα καλέ κυρά μου. Ήταν καλός άνθρωπος. Πέρα από την δική της την στριγκλιά ούτε φωνές ακούστηκαν ούτε τίποτα."

Lovinia: Ακουμπώντας τον θλιμμένο στρατιώτη στον ώμο λέω αργά: "Αυτό πρέπει αμέσως να το αναφέρω. Υπομονή και μα τους θεούς σίγουρα θα βρεθεί δικαιοσύνη."

Dm:  Ο Captain Ulberk βήχει βραχνά για να τραβήξει την προσοχή σας. Κοιτάς και τον βλέπεις να στέκεται έξω από το δωμάτιο και να περιμένει εντολές.

Lovinia: "Captain δώσε εντολή σε δύο από τους στρατιώτες μας να πάνε αμέσως στο στρατώνα να αναφέρουν το φόνο. Μετά μάζεψε όλους όσους μένουν σε αυτό το σπίτι, από στρατιώτες μέχρι υπηρέτες, συγκέντρωσε τους στην αίθουσα υποδοχής και προσπάθησε να τους ηρεμήσεις. Σε λίγο θα αναλάβω εγώ."

Dm: Ο captain υποκλίνεται και ξεκινάει να εκτελεί τις εντολές σου με το να καθοδηγήσει τις υπηρέτριες στο ισόγειο που βρίσκεται η αίθουσα υποδοχής.

Lovinia: Κλείνω την πόρτα και μένω στο δωμάτιο...

P2.Η σκιά... >>